چو باشى به گاه غضب بردبار چو بينى ستم، بخشش آرى به كار به نيكى دهى زشت و بد را جزا تویى بهترين بندگان خدا

عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایت میان هردو چشمم جای پایت از آن ترسم که غافل پا نهی تو نشنید خار مژگانم بپایت

یکی درد و یکی درمان پسندد یک وصل و یکی هجران پسندد من از درمان و درد و وصل و هجران پسندم آنچه را جانان پسندد

نخستين عطاى تو خوشرويى است كه خوشروئيت به ز خوش گويى است‏ تو را باشد آسانتر از هر سخا چنين است كردار اهل صفا

ز پاكىّ گوهر بود كار نيك ز عقل كثير است گفتار نيك‏ چو گفتار شد پاك و كردار پاك شود كوكب طالعت تابناك‏

چو آیى به جنگ هوى و هوس كنى نفس امّاره را در قفس به پاداش خواهى به جنّت رسيد جهادى از اين خوبتر كس نديد

بپوشد جوانمرد چشم از حرام كند كوته آهنگ خود در كلام‏ ز افراط و تفريط باشد به دور به راه تعادل رود در امور

منغّص كند عيش انسان سه چيز شود خنجر طعنه ز آن نيز تيز يكى كينه ورزى، دگر خوى بد سه، آلوده گشتن به لوث حسد

برو باش با عالمان همنشين شود دانشت بيش اى اهل دين‏ كمال ادب حاصل آيد تو را ز اهريمن نفس گردى رها

چو خواهى كه محبوب اعدا شوى به بخشش تو بايد مهيّا شوى‏ چو كوشى به بخل و به امساك بيش شود دشمنت جمله اولاد خويش‏