الهی از یادگار فردی ماند و از عُمر گذشته دردی ماند و از جسم پوسیده گردی و از حسرت بسینه آه سردی.

الهی اگر توبه به بیگناهی است پس در این جهان تایب کیست و اگر به پشیمانی است پس در جهان عاصی کیست؟

الهی من غلام آن معصیتم که مرا بعذر آرد و ازآن طاعت بیزامرم که مرا تعجُب آرد.

الهی گدای تو بکار خود شادان است، هر که گدای تو شد در دو عالم سلطان است.

الهی غیر از المهای تو جای شادی نیست و جُز از بندگیت روی آزادی نیست

الهی کار ااگر بگفتار است بر سر همه گویندگان تاجم و اگر بکردار است چون سلیمان بموری محتاجم

الهی کدام درد بود ازین بیش که معشوق توانگر و عاشق درویش.

الهی من کیستم که ترا خواهم چون از قیمت خود آگاهم، از هر چه می پندارم کمترم و از هر دمی که می شمارم بد ترم.

الهی اگر کاسنی تلخست از بوستان است و اگر عبدالله مُجرمست از دوستان است.

الهی چون آتش فراق داشتی دوزخ پُر آتش از چه افراشتی.