در گوشه فقس مگر از دل برآورم این خارهاکه در دلم از آشیانه است

بود تا در بزم یک هشیار، ساقی می‌نخورد باغبان آبی ننوشد تا گلستان تشنه است

یک دل گشاده از نفس گرم من نشد این باغ پر ز غنچهٔ تصویر بوده است

یک دل گشاده از نفس گرم من نشد این باغ پر ز غنچهٔ تصویر بوده است

امروز کرده‌اند جدا، خانه کفر و دین زین پیش، اگر نه کعبه صنمخانه بوده است

در زمان عشق ما کفرست، ورنه پیش ازین گاهگاهی رخصت بوس و کناری بوده است

ای غزال چین، چه پشت چشم نازک می‌کنی؟ چشم ما آن چشمهای سرمه سا را دیده است

فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده است این کمان، پشت سر تیر فراوان دیده است

خونی که مشک گشت، دلش می‌شود سیاه زان سفله کن حذر که به دولت رسیده است

هیچ کس مشکل ما را نتوانست گشود تا به نام که طلسم دل ما بسته شده است؟