چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت

چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت به هواداری آن سرو خرامان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت با دل زخم کش و دیده گریان بروم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز سجده شکر کنم و از پی شکرانه روم

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

ذره خاکم و در کوی توام جای خوش است

ذره خاکم و در کوی توام جای خوش است ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

بسته ام در خم گیسوی تو امید دراز

بسته ام در خم گیسوی تو امید دراز آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا

من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا بنده معتقد و چاکر دولتخواهم

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم