از جلوه‌ي تو برگ ز پيوند بگسلد

از جلوه‌ي تو برگ ز پيوند بگسلد شاعر : صائب تبريزي نشو و نما ز نخل برومند بگسلد از جلوه‌ي تو برگ ز پيوند بگسلد ...

شنبه، 6 فروردين 1390

آبها آيينه‌ي سرو خرامان تواند

آبها آيينه‌ي سرو خرامان تواند شاعر : صائب تبريزي بادها مشاطه‌ي زلف پريشان تواند آبها آيينه‌ي سرو خرامان تواند ...

شنبه، 6 فروردين 1390

نه آسمان سبوکش ميخانه‌ي تواند

نه آسمان سبوکش ميخانه‌ي تواند شاعر : صائب تبريزي در حلقه‌ي تصرف پيمانه‌ي تواند نه آسمان سبوکش ميخانه‌ي تواند ...

شنبه، 6 فروردين 1390

دل را کجا به زلف رسا مي‌توان رساند؟

دل را کجا به زلف رسا مي‌توان رساند؟ شاعر : صائب تبريزي اين پا شکسته را به کجا مي‌توان رساند؟ دل را کجا به زلف رسا...

شنبه، 6 فروردين 1390

هر که در زنجير آن مشکين سلاسل ماند، ماند

هر که در زنجير آن مشکين سلاسل ماند، ماند شاعر : صائب تبريزي عقده‌اي کز پيچ و تاب زلف در دل ماند، ماند هر که در زنجير...

شنبه، 6 فروردين 1390

طي شد زمان پيري و دل داغدار ماند

طي شد زمان پيري و دل داغدار ماند شاعر : صائب تبريزي صيقل شکست و آينه‌ام در غبار ماند طي شد زمان پيري و دل داغدار...

شنبه، 6 فروردين 1390

نه گل، نه لاله درين خارزار مي‌ماند

نه گل، نه لاله درين خارزار مي‌ماند شاعر : صائب تبريزي دويدني به نسيم بهار مي‌ماند نه گل، نه لاله درين خارزار مي‌ماند...

شنبه، 6 فروردين 1390

فلک به آبله‌ي خار ديده مي‌ماند

فلک به آبله‌ي خار ديده مي‌ماند شاعر : صائب تبريزي زمين به دامن در خون کشيده مي‌ماند فلک به آبله‌ي خار ديده مي‌ماند...

شنبه، 6 فروردين 1390

سبکروان به زميني که پا گذاشته‌اند

سبکروان به زميني که پا گذاشته‌اند شاعر : صائب تبريزي بناي خانه‌بدوشي به جا گذاشته‌اند سبکروان به زميني که پا گذاشته‌اند...

شنبه، 6 فروردين 1390

اين غافلان که جود فراموش کرده‌اند

اين غافلان که جود فراموش کرده‌اند شاعر : صائب تبريزي آرايش وجود فراموش کرده‌اند اين غافلان که جود فراموش کرده‌اند...

شنبه، 6 فروردين 1390

دل را نگاه گرم تو ديوانه مي‌کند

دل را نگاه گرم تو ديوانه مي‌کند شاعر : صائب تبريزي آيينه را رخ تو پريخانه مي‌کند دل را نگاه گرم تو ديوانه مي‌کند...

شنبه، 6 فروردين 1390

ديده‌ي ما سير چشمان، شان دنيا بشکند

ديده‌ي ما سير چشمان، شان دنيا بشکند شاعر : صائب تبريزي همچو جوهر نقش را آيينه‌ي ما بشکند ديده‌ي ما سير چشمان، شان...

شنبه، 6 فروردين 1390

از پختگي است گر نشد آواز ما بلند

از پختگي است گر نشد آواز ما بلند شاعر : صائب تبريزي کي از سپند سوخته گردد صدا بلند؟ از پختگي است گر نشد آواز ما...

شنبه، 6 فروردين 1390

کو جنون تا خاک بازيگاه طفلانم کنند؟

کو جنون تا خاک بازيگاه طفلانم کنند؟ شاعر : صائب تبريزي روبه هر جانب که آرم، سنگبارانم کنند کو جنون تا خاک بازيگاه...

شنبه، 6 فروردين 1390

نيستم غمگين که خالي چون کدويم مي‌کنند

نيستم غمگين که خالي چون کدويم مي‌کنند شاعر : صائب تبريزي کز مي گلرنگ، صاحب آبرويم مي‌کنند نيستم غمگين که خالي چون...

شنبه، 6 فروردين 1390

هر چه ديديم درين باغ، نديدن به بود

هر چه ديديم درين باغ، نديدن به بود شاعر : صائب تبريزي هر گل تازه که چيديم، نچيدن به بود هر چه ديديم درين باغ، نديدن...

شنبه، 6 فروردين 1390

مي‌کند يادش دل بيتاب و از خود مي‌رود

مي‌کند يادش دل بيتاب و از خود مي‌رود شاعر : صائب تبريزي مي‌برد نام شراب ناب و از خود مي‌رود مي‌کند يادش دل بيتاب...

شنبه، 6 فروردين 1390

دل از مشاهده‌ي لاله‌زار نگشايد

دل از مشاهده‌ي لاله‌زار نگشايد شاعر : صائب تبريزي ز دستهاي حنابسته کار نگشايد دل از مشاهده‌ي لاله‌زار نگشايد ...

شنبه، 6 فروردين 1390

پيرانه‌سر هماي سعادت به من رسيد

پيرانه‌سر هماي سعادت به من رسيد شاعر : صائب تبريزي وقت زوال، سايه‌ي دولت به من رسيد پيرانه‌سر هماي سعادت به من رسيد...

شنبه، 6 فروردين 1390

خواري از اغيار بهر يار مي‌بايد کشيد

خواري از اغيار بهر يار مي‌بايد کشيد شاعر : صائب تبريزي ناز خورشيد از در و ديوار مي‌بايد کشيد خواري از اغيار بهر...

شنبه، 6 فروردين 1390