هر آن كس كه افتد به بند غرور شود عاقبت از ره راست دور عزيز است اگر، خوار گردد بسى‏ شود كم بهاتر ز خار و خسى‏

سخن تا توانى تو كمتر بگوى ز بيهوده گفتن مبر آبروى‏ مكن دور از خود تو خلق خدا چرا نيستت هيچ شرم و حيا

به عهد و به پيمان وفا بايدت به كردار، صدق و صفا بايدت‏ بود بهترين شيوه اين خلق و خوى‏ به پيمان شكستن مبر آبروى‏

چو كارى رساند تو را بر بهشت شود بر تو فرخنده ز آن سرنوشت رهاند تو را ز آتش دوزخ آن بود بهترين كارها بيگمان‏

شتابنده بودن به راه غضب خود افكندن از خشم اندر تعب نباشد به جز شيوه جاهلان‏ صبورى، بود عادت عاقلان‏

كريم ار ز عيبى بود با خبر چو او را بود پاك اصل و گهر ز فرط شرافت تغافل كند بود عارف امّا تجاهل كند

سعادت بود سعى در كار خلق كشيدن به تن بارى از بار خلق‏ ز خدمت‏گزارى نكردن ابا زدن گام اندر طريق صفا

نباشد به يك شيوه نادان همى در آيد به يك رنگ او هر دمى‏ نه از وعده او توان بود شاد نه بر كرده او بود اعتماد

تكبّر ز هر كس بود ناپسند رسد بر تو از كبر و نخوت گزند فقير ار تكبّر كند ز ابلهى است‏ به تحقيق از عقل و دانش تهى است‏

چو كس پيشه خود كند احتكار از اين ره كند كار بر خلق زار ز پستىّ و جهل و عوامى بود ز نا مردمىّ و ز خامى بود