كسى را كه كم خوردن عادت بود همه عمر اندر سلامت بود شود نيز روشن عمر او را روان‏ نگردد ز درد و مرض ناتوان‏

كسى را كه همّت بخوردن بود همه كار او بار بردن بود برابر بود قدر آن زشتخو بدان كان برون آيد از بطن او

بتر در جهان از ستمكار نيست چو هيچكس مردم آزار نيست‏ كشى بر كسى چون تو تيغ ستم ستم بينى از ديگرى لا جرم‏

هر آن كس كه او ياور حقّ شود به احرار و ابرار ملحق شود شود رستگار او به هر دو سراى‏ چنين زد امام سرافراز راى

چو بى آزمايش كنى اعتماد به شخصى تو اى مرد نيكو نهاد پشيمان شوى آخر از كار خويش رسد بر تو از هر طرف طعن و نيش‏

كشد گر كسى نفس امّاره را گشايد به خود او در چاره را به توفيق تقواى كامل رسد بر او از خدا لطف شامل رسد

نباشد بتر كس از آن بد گمان كه تير افكند نابجا از كمان‏ بد انديش گردد سرانجام او گريزند مردم از اين خلق و خو

چو بر رأى خود كس كند اكتفا نباشد به فكر كسش اتّكا سرانجام اندر هلاك اوفتد ز عجب و غرور او به خاك اوفتد

هر آن كس بود پيرو ديو نفس خورد گول اهريمن و ديو نفس‏ به كشتن دهد عاقبت خويش را چو فرمان برد آن بد انديش را

چو كس را نكوهيده باشد روش كند دشمن و دوستش سرزنش‏ به مرگش همه خلق شادى كنند نه ديگر از او هيچ يادى كنند