به ذات خود از معرفت يافتى ز اهريمنى روى برتافتى از اين ره بذات خدا پى برى‏ چو نيكو بدين بو العجب بنگرى‏

چو رسم امانت نيارى بجا نباشد تو را گر به پيمان وفا تو را دين و ايمان نباشد درست‏ بود پايه اعتقاد تو سست‏

چو كس را بود قدرت و زور و زر براند اگر سائلى را ز در سرانجام گردد به حرمان دچار بسر افتد از گردش روزگار

چو كس خويشتن را نصيحت كند هم او دورى از هر قبيحت كند سزد گر نصيحت كند ديگرى چو او را بود رجحت و برترى

كند گر كس عيب تو را آشكار بود در رفاقت بسى استوار چو عيب تو پوشيده دارد كسى تو را دشمن جان بود، او بسى‏

كسى را كه اخلاق نيكو بود هم او شاد و خندان و خوشرو بود چه نيكو بود همنشينىّ او تو را بايد اين سان بود خلق و خو

بيا تا توانى براى خدا ميفكن تو خود را بدام بلا مخواه از براى كسى شرّ و بد كه چه كن سر انجام در چه فتد

به مدحت گشايد كسى چون زبان كشد مر تو را او به سحر بيان‏ بانذارت ار كس كند اهتمام تو را باشد از او بشارت تمام‏

تو را چرب و شيرين بود گر زبان به بندى ز هر ناروائى دهان شود دوستانت برون از شمار نبينى به جز سود از اين شعار

تو را صبر بايد به هنگام رنج كه صبر است در رنج مفتاح گنج‏ چو صبرت نباشد به هنگام كار گه فقر خواهى شدن، بردبار