ز دل ريشه كينه چون كس كند درون صافى او از حسادت كند شود راضى از او خداى كريم‏ هدايت شود به ره مستقيم‏

چو كس سعى اندر سعايت كند سخن چينى از او بغايت كند ستيزد بر او آنكه خويشش بود ز بيگانه آزار، بيشش بود

چو كوتاه باشد كسى را كلام مصون ماندش عزّت و احترام‏ نهان ماند عيبش ز چشم كسان‏ ملامت نگردد ز سوى خسان‏

كسى را كه كوتاه باشد سخن نيفتد ز گفتن برنج و محن‏ گناهان او نيز كمتر شود مر او را تامّل ميسّر شود

چو گويد كسى آنچه شايسته نيست هم او بشنود آنچه بايسته نيست‏ بينديش و آنگه بگفتن در آى‏ برو لب فرو بند از نا رواى‏

چو پرسنده باشى به عهد صغر ز دانش شوى بيشتر بهره ‏ور به وقت بزرگى تو گوئى جواب‏ بپرهيزى از گفته ناصواب

كنى راز ديگر كسان را چو فاش تو از سرّ خود هيچ ايمن مباش‏ كند عالم الغيب آن را عيان‏ فرو بند از راز مردم زبان‏

بود آگه از لغزش خود چو كس ورا ديدن عيب خويش است بس‏ نبيند هم او لغزش ديگران‏ و گر بيند، او چشم پوشد از آن‏

چو عيب تو گويد كسى در حضور ز پند و نصيحت نورزد و قصور كند بيگمان حفظت اندر غياب‏ تو از گفته حقّ او سر متاب‏

توكّل كند كس چو بر كردگار نگردد ز حكم قضا بيقرار ز خلق خدا گردد او بى‏نياز جهان آفرينش بود كارساز