چو كس را بود اجتناب از حرام بر او زهد و پرهيز باشد تمام‏ از آن نيست خيرى پسنديده‏تر كه باشد تو را بر يتيمان نظر

قناعت گرامى كند بنده را بر افرازد آن، خوار شرمنده را توانگر شود گر به فقر اندر است‏ چو او را بهين خصلتى رهبر است‏

نه عاقل كند تكيه بر آرزو نه ناياب را كس كند جستجو تو را تكيه بايد بسعى و بكار كه بر آرزو تكيه ننگ است و عار

چو بيچاره‏اى را كنى ياورى بامداد مظلوم روى آورى گناه تو جبران كند اين ثواب‏ شود بر تو آسان به محشر عذاب‏

چو بهر نگهدارى عرض خويش كسى را بود كوشش و سعى بيش‏ كند مال خود را در اين ره نثار تو او را ز خيل بزرگان شمار

تكبّر به خويشان سزاوار نيست بتر زين دگر هيچ كردار نيست‏ نه بر همگنان مى‏سزد كبر و ناز تواضع كند مرد را سرفراز

رسيدن به فرياد مظلوم زار حمايت ز بيچاره بى‏قرار بود بى‏گمان بهتر از هر صواب‏ رهاننده‏تر باشد از هر عذاب‏

ز كارى اگر باشدت ننگ و عار چو خواهى بجاى آريش آشكار به خلوت گر آنرا نيارى بجاى تو در غايت زهدى اى پارساى‏

چو بهر نگهدارى جاه و مال كس افتد بخوارىّ و وزر و وبال كند عرض خود را در اين ره فدا لئيم است آن مردك بينوا

لئيمان شتابند در انتقام نباشند جز در پى انفصام‏ نپويند در راه صلح و صفا نجويند هرگز رضاى خدا