چو از دانش و حكمت آيد سخن نكو نيست خاموشى اهل فنّ‏ و گر صحبت از لغو يا باطل است چه بهتر ز خاموشى كامل است‏

مكن وعده گر عاجزى از وفا كه پيمان شكن باشد اهل جفا مبر حاجت خود به نزد كسى كه ترسى ز منع و دريغش بسى‏

برو صحبت نيك مردان گزين مشو غافل از همدم و همنشين‏ كزان نيست از بد رهاننده‏تر نه بر نيكى و خير خواننده‏تر

ز دنيا تو را بهره دانى كه چيست جز انفاق بر آخرت هيچ نيست‏ چو خيرى ز مالت فرستى به پيش نصيب تو باشد از آن خير بيش‏

چو با خويشتن بد كند بنده‏اى نه او باشد انسان ارزنده‏اى‏ نه اميد نيكى توان داشت ز او نه او را بود عزّت و آبرو

چو خواهى به امرى كنى داورى به حقّ و عدالت تو روى آورى مكن تكيه بر حدس و ظنّ و گمان‏ كه از عدل و انصاف دور است آن‏

بزرگان ز اطعام لذّت برند به جان راحت ديگران را خرند فرومايه را لذّت از خوردن است‏ توانائيش در دل آزردن است‏

رود بر ره راست پرهيزكار ندارد ز فكر معاد او قرار بپرهيزد از فتنه و كار زشت‏ بود جاى او بى‏شك اندر بهشت‏

چو كس آخرت را به دنيا دهد نه سودى از اين كار و سودا برد نه فرضى ادا سازد از مال خويش‏ نه بيچاره خيرى فرستد به پيش‏

نگاه تو اى ديده پيك دل است سر از امر دل تافتن مشكل است‏ تو بينىّ و دل خواهد از من همى‏ بهر خواستن افتم اندر غمى‏