بهر چيز البتّه باشد زكات زكات است واجب چو صوم و صلات‏ زكات خرد رفق با جاهل است‏ چو جاهل ز اعمال خود غافل است‏

چو با گفته كردار توأم شود تو را هر چه خواهى فراهم شود به گفتن نه هر مشكل آسان شود چو اندر عمل كس هراسان شود

همه سود دنيا زيان است و بس جهان است از بهر مؤمن قفس‏ به مردن رها گردد از بند خويش‏ بود نوش در آخرت جاى نيش‏

نباشد چو بر وفق دين عزّتى مذلّت بود نيستش لذّتى‏ بزرگى به اخلاص و طاعت بود سعادت به زهد و عبادت بود

حقير است هر نعمتى جز بهشت به دنيا بود هر چه بينى تو، زشت‏ نعيم جهان را نباشد بقا نبيند كس از اين فسونگر وفا

چو چيزى ز مالت فرستى به پيش بدان مى‏رسى عاقبت هر چه بيش‏ به هر كار يابى تو آخر جزا نباشد كس از كرده خود جدا

ز انفاق هر چيز گردد تمام نه گر گنج باشد، بيارد دوام‏ ولى گر ز عالم شوى بهره‏ور ز تعليم علمش شود بيشتر

گرامى شود هر چه، كمتر شود مگر دانش و فضل و فهم و خرد كه چون گردد افزون، شوى ارجمند به نادان رسد، هر زيان و گزند

چو در وقت كشتن بكارى تو جو جز آن حاصلت نيست وقت درو به هر كار از خوب و از ناسزا به اندازه كرده يابى جزا

در چاره باشد به هر كار باز بر آورده گردد تو را هر نياز ز تقدير ليكن نباشد گريز مكن با قضاى الهى ستيز