چو در دل بود حبّ دنياى دون بود خالى از مهر عقبى درون چسان مدّعى است دوست دارد خدا نگنجد به دل مهر حقّ با هوى‏

چو دست توكّل نباشد دراز ندارد كسى راحت از رنج آز توكّل توانگر كند مرد را كند ارغوانى رخ زرد را

بود قائم از نهى هر زشت و بد هم از امر معروف و اجراى حدّ همى پايه دين و شرع مبين‏ اگر اهل دينى تو جز اين مبين‏

به دانش، بود ارزش مرد و زن اگر جاهلى جان من دم مزن‏ مياساى ز آموختن هيچگاه‏ كه نادان نمى‏داند از چاه، راه‏

ز مالت چو چيزى فرستى به پيش توئى در پى سود فرداى خويش‏ ور آن بهر وارث گذارى تمام به هر دو سرا خاسرى و السّلام‏

تو از گفتن حقّ مكن اجتناب غنيمت شمر بهر خود اين ثواب‏ ز باطل خموشى پسنديده‏تر سلامت بخاموشى است اى پسر

چو دانش بكردار توأم بود تو را بيم نبود اگر كم بود بسى بهتر است آن ز علم كثير كه آن را نباشد عمل اى بصير

قوى كن تو ايمان خود با يقين ز شكّ و ز ترديد دورى گزين‏ چنين باورى بهترين دين بود تو را بايد اين شيوه آئين بود

دل احمق اندر دهانش بود زبان وى آزار جانش بود زبان خردمند در قلب او است‏ نسنجيده هرگز نه در گفتگو است‏

به اندازه پرداخت، بايد نخست بريدن نسنجيده، نبود درست‏ بينديش آنگه سخن ساز كن‏ تو دانسته هر كار آغاز كن‏