نخواهى رسيدن به اجر و ثواب نخواهى تو رستن ز رنج و عذاب مگر باده صبر را سركشى‏ نباشى ز تقدير در سر كشى‏

چو غالب شود شكّ كس بر يقين برون آردش از ره حقّ و دين‏ دهد جمله طاعات او را به باد يقين تو هرگز بدين سان مباد

هلاك و نجاتت بود از زبان چو خواهى شوى راحت از دست آن ببندش ز هر زشت و هر ناروا مكن آفت جان خود را رها

به نادان رسد هر زيان و گزند چو روزى هم او اندر افتد به بند زيانش همه از زبانش بود زبان آفت جسم و جانش بود

بود گر كس آگه ز لطف خدا بدان گه كه سازد نمازى ادا نخواهد سر از سجده كردن بلند بدين پايه باشد نماز ارجمند

گر از آنچه از عمر كردى تباه تو را بود زان عبرت و انتباه غنيمت شمردى تو آينده را خريدى به فانى تو پاينده را

ز اصرار بر ظلم و جور و ستم نباشد بتر در زوال نعم‏ بلا نيز اندر پى آن رسد همه زور و قدرت به پايان رسد

ز شهوت پرستى گناهى بتر نيايد مرا هيچ اندر نظر نمائى چو زنجير شهوت رها تو را باز دارد ز ياد خدا

ز ناكس تو اميد نيكى مدار كه كاذب نباشد امانت گزار نه فاجر نگه دار پيمان بود نه كاذب به اخلاق انسان بود

تو را نيست در كثرت مال خير چو آن را تو باقى گذارى به غير نه در كثرت اهل و فرزند خويش‏ به علم و به حلم است، باشد چو بيش‏