تو را دانشى گر نسازد درست بود گمرهى، و آفت جان تو است‏ تو را نيست مالى اگر سودمند وبال است نى مال اى اهل پند

چو دارى تو علمى عمل بايدت چو كارى درختى، ثمر زايدت‏ تو گر علم خود را نيارى به كار درختى بود عارى از برگ و بار

چو خود را نبازى به وقت غضب نيفتى تو هرگز به رنج و تعب‏ رسيدى چو اندر لب پرتگاه ز لغزش رها گردى از يك نگاه‏

كنى نفس را گر به لذّت رها توئى هالك خود ز روى جفا ور او را زنى گاه شادى لگام توئى مالك نفس و ثابت به گام‏

رسد بر تو از فقر گر صد ضرر ز كفران نعمت بود خوبتر به فقر ار نباشد كسى ناسپاس به هنگام نعمت بود حق شناس‏

به نيروى حلم و به صبر و شكيب بر اهريمن خشم بر زن نهيب‏ شود بر تو فرخنده پايان كار نگردى به نزد كسى شرمسار

ز گمراهى عقل گردد خراب معاد تو، با كرده ناصواب‏ هم آنت كند دور از راه راست‏ ز نابخردى جز تباهى نخاست‏

همانا است حكمت به نزد حكيم چو گم گشته‏اى برتر از زرّ و سيم‏ كند جستجو هر زمان، هر كجا بيابد سر انجام گم گشته را

خوش آن كس كه نادم بود از خطا دلش گردد آزرده از ناروا به جبران جرم و گناهان پيش كند سعى و كوشش از اندازه بيش‏

خوش آن كس كه صافى كند سينه را برون آرد از قلب خود كينه را از انديشه بد كند اجتناب‏ نه بگريزد از آب سوى سراب‏