نجات تو از راه ايمان بود نگهبانت البتّه يزدان بود چو باشى پى رفع و دفع بلا تو را جوشنى لازم است از دعا

عمل ميوه باغ دانش بود تو را بايد اين سو گرايش بود نيايد به سامان ز گفتار، كار عمل بايد اى مرد نيكو شعار

تو را گر بود رتبت ارجمند فزون تر رسد بر تو رنج و گزند و گر باشد آسايشت آرزو ز گمنامى آن را تو كن جستجو

به احسان توانى كشيدن ببند ز مخلوق، گردن تو اى هوشمند شود عيبهايت به بخشش نهان‏ به مدحت گشايند مردم زبان‏

بود مرد مؤمن اگر پارسا كند حبّ دنياى فانى رها به تهذيب اخلاق نايل شود به ايمان و اسلام، كامل شود

بزرگى به جود و سخاوت بود ستايش سخا پيشه‏گان را سزد ز حرص و طمع گردن آزمند در آيد به خوارىّ و خفّت به بند

چو خواهى تو را عزّت و آبروى نباشد هدر، همچنان آب جوى‏ برو جان من با قناعت بساز مشو هيچ گه بنده حرص و آز

به سعى فراوان و رنج و گزند زنى تكيه بر پايگاهى بلند به آسايش جاودانى رسى‏ به لذّت تو در زندگانى رسى‏

تو را چون به دل حسن نيّت بود گرت پاك و نيكو سجيّت بود به آمال خود زود خواهى رسيد سعادت به سوى تو خواهد دويد

كنى چون نظر سوى پايان كار شوى از هلاك و خطر بركنار ز فكرت شود عقده كارها ز هم باز و روشن شود تارها