فريبنده دامى است دام جهان نباشد از آن هيچ كس در امان‏ جز آن كس كه بشناسد از دانه دام‏ كند توسن نفس امّاره رام‏

چو از تجربت پند گيرد كسى چشد سرد و گرم جهان را بسى به تحقيق او را خرد رهبر است‏ خرد بر سر آدمى افسر است‏

چو بي تاب باشى، نسازد قضا دمى كار و تكليف خود را رها گنهكار گردى چو طى گردد آن‏ مگو ناسزا بر زمين و زمان‏

نباشد از آن هيچ بيننده‏تر نه از ديدنش هيچ زيبنده‏تر كه باشد نگاهش به دنبال خير كند در ره خدمت خلق سير

بهاى بهشت است بي شك جهاد چنو نيست اجر و ثوابى زياد به نزد هر آن كس كه آن را شناخت‏ به پيكار نفس فسونگر بتاخت‏

رياست، بود آفت عالمان تكبّر بود شيوه ظالمان‏ جهان پيش عالم نيرزد به خس‏ ورا دانش و بينش خويش بس‏

تو را باشد ار آرزوى بهشت شود حاصل اى شخص نيكو سرشت‏ چو گرد آورى زاد عقباى خويش تو از هستى و مال دنياى خويش‏

بود ظنّ بد آفت كيش و دين شود زائل و باطل از آن يقين‏ بد انديش را بد بود روزگار ز خلق است پيوسته او شرمسار

كنى در ره حقّ اگر بذل مال ز محتاج و مسكين بپرسى تو حال‏ خدايت دهد زود اجر جزيل‏ چه باشد نكوتر ز ذكر جميل‏

گرت صبر باشد، قضا بگذرد خدا گر بخواهد، بلا بگذرد تو را باشد آن گاه اجر كثير چو باشى به احوال دنيا بصير