چو كس باشد آگه ز تعجيل مرگ سزد گر بود در پى ساز و برگ‏ به خوبى فراهم كند زاد ره‏ نگردد به روز جزا رو سيه‏

سزد گر خردمند با بذل مال كند خويش ممدوح اهل سؤال‏ بپرهيزد از خوارى خواهش او كند با قناعت خود آرايش او

حكايت كند اين سه چيز از يقين ز ايمان و از استوارىّ دين‏ يكى نيّت پاك و قصد نكو دگر زهد و كوتاهى آرزو

بود اين سر از راد مردى نشان پراكندن نيكى اندر جهان ز منّت گذارى حذر داشتن دگر بذر جود و سخا كاشتن‏

دلالت كند بر كرم روى خوش بود روى خوش آيت خوى خوش‏ دگر بذل احسان و نيكىّ و جود چنين است پاكىّ اصل و وجود

دليل است بر دين مرد اين دو چيز عيان است بر اهل فهم و تميز بود حسن تقوى و صدق ورع‏ ببر كندن چشم آز و طمع‏

شود آنچه جارى تو را بر زبان كنى هر چه از زشت و زيبا بيان دليل است بر عقل و بر راى تو نسنجيده باشد اگر، واى تو

چو ترسان بود از گناهش كسى برد طاعت حقّ تعالى بسى به راه هدايت شود ره سپر چه بر بنده از اين پسنديده‏تر

چو كس بر خدا و رسول و امام سپارد زمام امورش، تمام‏ ز فيض هدايت شود بهره‏مند نبيند به دنيا و عقبى گزند

بود بنده‏اى گر خدا ناشناس نباشد به نيكى مر او را سپاس‏ بود شهوتش، غايت آرزو شود صرف دنياى دون همّ او