ای چون گل نوشکفته بر طرف چمن گلبوی شود ز نام خوب تو دهن گر گل با خار باشد ای سیمین تن چون گل بر تست و خار در دیده من

چرخم چو بخواست کشت بی هیچ گمان جاه تو به زندگانیم کرد ضمان گویم همه شب ز شام تا صبحدمان ای دولت طاهر علی باقی مان

بگشای چو گل به وعده راست دهن ور نه ز تو چون لاله کنم پیراهن دعوی دلست با توام بند مزن وآنک در حکم عشق و اینک تو و من

مشک از سر زلفین تو بویم پس ازین گرد در تو بدیده پویم پس از این پیوسته رضای تو بجویم پس ازین جز با تو حدیث کس نگویم پس ازین

گر خسته شوم ز تیر پیکار تو من آهی نکنم ز بیم آزار تو من از بیم سر غمزه چون خار تو من خندان میرم چو گل به دیدار تو من

نه روزم هیزم است و نه شب روغن زین هر دو بفرسود مرا دیده و تن در حبس شدم به مهر و مه قانع من کاین روزم گرم دارد آن شب روشن

ای روز مرا جز شب دیجور مدان امروز چو من ز خلق رنجور مدان ای روز دلم روز مرا نور مدان گر تو دوری ز من غمت دور مدان

کس را چو بنفشه سر فرو نارم من شیرم ننهم هیچ کسی را گردن چون نار غم ار خون کندم دل به سخن نگشایم پیش خلق چون پسته دهن

از چنگ قضا همی چو نتوان جستن با چرخ چه معنی است جدل پیوستن چه سود کند جز که همه دل بستن تا روز چه زاید این شب آبستن

ایزد که همی کرد مرکب تن و جان در هر عضوی مصلحتی کرد نهان گر مفسدیی ندیده بودی به زبان محبوس نکردیش به زندان دهان