آنان که سر نشاط عالم دارند پیوسته بنای طبع خرم دارند ای نای ز تو همه جهان غم دارند تو آن نایی کز پی ماتم دارند

خون در تن من که اصل نیروست نماند وان اصل که طبع و دیده را خوست نماند بر من به جز از نام تو ای دوست نماند چون چنگ توام به جز رنگ و پوست نماند

تا خط چو دود تو دل از من بربود گر روی چو آتشت به من روی نمود از ریختن آب دو چشمم ناسود آری نه عجب که آب چشم آرد دود

آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد شد مست و به سوی رفتن آهنگ آورد گفتم مستی مرو سیه جنگ آورد چون گل بدرید جامه و رنگ آورد

چون در چشمم ز حسن تو زیبی زد آن تافته زلف بر دلم شیبی زد اندیشه چو باروی تو آسیبی زد از دور زنخدان توام سیبی زد

رویی که چو او چرخ فلک ننگارد قدی که چو او زمانه بیرون نارد با این همه داد سخت اندک دارد خوی گردد اگر چشم برین بگذارد

چون روی هوا دوش به قیر اندودند تا روز همه تپان و لرزان بودند بر تارک من ستارگان نغنودند گویی که همه بر تن من بخشودند

گر خون نشود قوت جانم که دهد ده سال به اطلاق زبانم که دهد در زندان نهان رایگانم که دهد آبم متعذرست نانم که دهد

اندر ریشم همه خسک پاک برید گوریش خسک گفت مرا هر که بدید این محنت بین که بر من از حبس رسید کز ریش همه شبم خسک باید چید

ترسم ما را ستارگان چشم کنند تا زود رسد ز دور در وصل گزند خواهی تو که روز ناید ای سرو بلند زلف سیه دراز در شب پیوند