فخر است براى من، فقیرِ تو شدن از خویش گسستن و اسیرِ تو شدن طوفان زده بلاى قهرت بودن یکتا هدفِ کمان و تیر تو شدن

فرهاد شو و تیشه بر این کوه بزن از عشق، به تیشه ریشه کوه بکن طور است و جمال دوست همچون موسى یاد همه چیز را جز او دور فکن

دیوانه شو، این عقال از پا واکن طاووس، ز جلوه زاغ را رسوا کن حال دلِ عقل را ز دیوانه مپرس مفتون عقال و عقل را پیدا کن

فاطى! ز علایق جهان دل برکن از دوست شدن به این و آن، دل برکن یک دوست که آن، جمال مطلق باشد بگزین تو و از کون و مکان دل برکن

اى فرّ هما، بر سر من سایه فکن فریاد رس و وجودم از پایه فکن طوقى که به گردنم فکنده است، هوس یارا، تو به گردن فرومایه فکن

اى پیر خرابات دل، آبادم کن از بندگى خویشتن، آزادم کن شادى بجز از دیدن او، رنج بود شادى بزداى از دلم، شادم کن

اى پیـر، بیا به حق من پیرى کن حالم دِه و دیوانه زنجیرى کن از دانش و عقل، یار را نتوان یافت از جهل در این راه مددگیرى کن

اى یاد تو، راحت دل درویشان فریاد رسانِ مشکل درویشان طور و شجر است و جلوه روى نگار یاران! این است حاصل درویشان

سرمست ز باده تو خواهم گشتن بى‏هوش فتاده تو خواهم گشتن از هوش گریزانم و از مستى، مست تا شاد ز داده تو خواهم گشتن

غیر ره دوست، کى توانى رفتن؟ جز مدحت او کجا توانى گفتن؟ هر مدح و ثنا که مى‏کنى، مدحِ وى است بیدار شو اى رفیق، تا کى خفتن؟