با آنکه تو اندر پی مقصود خودی نه واجد غیری و نه موجودی خودی مقصود تو از طاعت معبود اگر بهبود خود است پس تو معبود خودی

گفتم که منم گفت حجابی داری گفتم نه منم گفت خرابی داری گفتم که وصال تو کجا یابم من گفتا که برو خیال خوابی داری

گر معرفت نامتناهی یابی درعین همه نور الهی یابی بیرون ز تو نیست خویشتن را بشناس از خود بطلب هر آن چه خواهی یابی

گر زان که تو الطاف الهی یابی وین بحر محیط ما کماهی یابی هر چند گدا و بینوایی ای یار اندیشه مکن که پادشاهی یابی

حرص و حسد و بعض و ریا و کینه اوصاف بشر طبیعت دیرینه حقا که به گرد هیچ مردی نرسی تا پاک نگردت از اینها سینه

مستم ز خرابات ولی از می نه نقلم همه نقل است و حریفم شی نه ای عالمیان نشان ولیکن پی نه عالم همه در من است و من در وی نه

اسرار سعادت نه به عادت زده ‌ای وز گنج همه روزه زیادت زده‌ ای این چشم سیه سرخ بر ابرو که تو راست پیداست که از سر ارادت زده ‌ای

دیدم صنمی جام میی نوشیده از نقش خیال جامه ای پوشیده گفتم ز کجا شراب نوشی گفتا از خم میی که خود به خود جوشیده

موجود به واجب الوجودیم همه هستیم ولی هیچ نبودیم همه از جود وجود عشق موجود شدیم بی جود وجود بی وجودیم همه

در هر دو جهان غیر یکی باشد نه در بودن آن یکی شکی باشد نه گر زان که یکی در دگری می نگرد در مذهب عشق نیککی باشد نه